Stichting Dobermann Rescue Nederland - SDRN

GEWOON om de week af te sluiten
Een warme groet van ons, een stel heerlijke dobers....

Hallo allemaal! Kijk ons eens gezellig bij elkaar staan. Zeg nou zelf, zijn we geen heerlijk stel?😍

Allemaal zijn we in 2025 aan een zoektocht naar een nieuw thuis begonnen. Voor de één ging dat wat makkelijker dan voor de ander. We hadden ieder ons eigen verhaal, ons eigen karakter en soms ook een rugzakje dat we met ons meedroegen.

Maar weet je wat het mooie is? Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en hebben we allemaal ons eigen plekje gevonden!

En niet zomaar een plekje, hoor! Nee, een thuis dat helemaal bij ons past. Baasjes die ons begrijpen, die onze eigenaardigheden voor lief nemen en die ons de liefde en aandacht geven die we nodig hebben.

Want ja, we zijn natuurlijk allemaal uniek. De één is misschien een beetje ondeugender dan de ander, de ander heeft weer zo zijn eigen gebruiksaanwijzing. Maar hé, dat maakt ons juist zo bijzonder, toch?

Inmiddels weten we wat het is om echt thuis te zijn. Lekker languit op de bank, heerlijk wandelen, samen op avontuur en natuurlijk heel veel knuffels en aandacht. En als we heel eerlijk zijn, vinden we het ook best fijn dat we ons nergens meer druk om hoeven te maken.

Onze zoektocht ligt inmiddels achter ons en wat zijn we blij dat we allemaal een plekje hebben gevonden waar we helemaal onszelf mogen zijn. Ruim een jaar later zijn we nog steeds happy, en dat laten we graag even zien!

Wij gaan weer lekker verder met genieten van ons eigen leventje, samen met onze allerliefste baasjes.

Een dikke lebber, een vrolijke kwispel en een warme groet van ons allemaal.

Fijn weekend dobermannvrienden🐾

🐾 Nieuwe update | Kentho’s verhaal gaat verder…

Hallo allemaal, daar ben ik weer!

We hebben inmiddels meer uitleg gekregen over wat er tijdens mijn echo naar voren is gekomen. En er is gelukkig ook al een volgende stap gezet!

Het staat inmiddels vast dat mijn blaas inderdaad veel verder naar achteren ligt dan normaal en deels in mijn be**en ligt. Dit wordt een pelvic bladder, oftewel een be**enblaas, genoemd.

We weten inmiddels dat zo’n afwijkende ligging mogelijk operatief te corrigeren is, maar of dat bij mij ook daadwerkelijk kan en de oplossing voor mijn plasproblemen zou zijn, moet nog verder worden uitgezocht. Want… en daar zit nu precies de volgende puzzel. Het is nog niet duidelijk of mijn be**enblaas echt de oorzaak is van al dat plassen, of dat er daarnaast nog andere anatomische dingen meespelen.

Er moet daarom onder andere goed gekeken worden naar de urethra (plasbuis), de sluitspier en de aansluiting van de blaas op de urinewegen. Ook moet worden bekeken of er bij mij nog andere afwijkingen aanwezig zijn die een rol kunnen spelen. Bij een pelvic bladder kan de anatomie van de lagere urinewegen namelijk net even anders zijn en alleen het zien van de blaas op deze plek vertelt nog niet het hele verhaal.

Maar inmiddels is er wel een volgende stap gezet. ❤️🐾

Zoals we eigenlijk al verwachtten, kwam er een doorverwijzing naar een uroloog aan. Onze eigen dierenarts stuurt alle informatie en de echo-beelden door, zodat de specialist zich goed kan voorbereiden.

Maar ook het SDRN-team is zelf aan de slag gegaan. We hebben contact gezocht, informatie ingewonnen en daarbij natuurlijk verteld over Kentho, zijn situatie en dat hij bij ons in de opvang zit. Gelukkig konden we daardoor snel terecht bij een zeer ervaren uroloog die met ons mee wil kijken.

Op vrijdag 9 oktober kunnen we daar al terecht. Mijn echo-beelden worden daar nogmaals uitgebreid beoordeeld en we hopen natuurlijk dat we dan eindelijk een helder beeld krijgen van wat er precies bij mij aan de hand is en welke stappen we daarna kunnen zetten.

We zijn ontzettend blij dat we zo snel terechtkunnen. Want eerlijk is eerlijk… die onzekerheid en het steeds maar wachten op antwoorden begint behoorlijk aan ons te knagen. 😔

Maar voor nu hebben we in ieder geval een datum, een specialist en weer een volgende stap. En daar zijn we heel dankbaar voor.

En zodra we meer weten, gaan we hier natuurlijk gewoon verder met mijn verhaal. ❤️

🐾4 oktober | Dierendag🐾

Beste baasjes, even een mededeling namens ons…
Het is vandaag Dierendag, dus wij hebben even een paar kleine wensen.

Geen zorgen, we zijn niet veeleisend!

We willen graag een extra koekje. Een lekker kluifje.
Een wandeling die net iets langer duurt dan normaal.
En als het even kan… vandaag ook een plekje op de bank.
Ja, we weten het… daar lagen we gisteren ook al.
Maar het is Dierendag, dus we vinden dat we daar vandaag officieel extra recht op hebben.

Maar eerlijk gezegd zijn die koekjes en speeltjes niet het belangrijkste.

❗Wij willen vooral een baasje dat ons begrijpt.

Een baasje die weet dat we niet altijd alles meteen snappen.
Dat we sommige dingen spannend vinden.
Dat we soms een beetje eigenwijs zijn.
Dat we af en toe denken dat we prima zelf kunnen bepalen waar de wandeling naartoe gaat.
En dat we soms gewoon… tja… een dobermann zijn😂

En sommige van ons hebben een rugzakje.

Misschien hebben we dingen meegemaakt waar we zelf nooit om gevraagd hebben.
Misschien moeten we nog leren dat handen lief zijn, dat een huis veilig is en dat een baasje ook echt blijft.
Dan hebben we geen haast nodig.
Geen verwachtingen van vandaag op morgen.
Dan hebben we tijd, geduld, vertrouwen en heel veel liefde nodig.

❗Want een hond verandert niet omdat het vandaag 4 oktober is.

We veranderen doordat iemand iedere dag opnieuw laat zien: Je bent veilig, je hoort bij mij en ik geef je niet op.

Dus ja… geef ons vandaag dat extra koekje.
Wij zullen daar absoluut niet moeilijk over doen.

Maar geef ons vooral iedere dag:
🐾 een veilige plek
🐾 goede zorg
🐾 geduld
🐾 respect
🐾 aandacht
🐾 en de vrijheid om gewoon hond te mogen zijn.

Want voor ons is het niet één dag per jaar Dierendag. Voor ons is iedere dag Dierendag.

Namens alle SDRN-honden,
ook namens degenen die nog wachten op hun gouden mandje: een hele dikke p**t en een fijne dierendag.💕

Enne… dat koekje zijn we niet vergeten hè? 😉

GEWOON om de week af te sluiten
Een warme groet van Raya

Hallo doberfans

Het is begin oktober en dat is voor mij natuurlijk een prima reden om weer eens een update te doen. Want vorig jaar was voor mij de start van een zoektocht. Op 5,5-jarige leeftijd ging ik op zoek naar een nieuw thuis… en inmiddels ben ik alweer 12 maanden thuis. Echt thuis!

Samen met mijn nieuwe baasjes, die een heel groot dobermannhart hebben. Ze hebben in het verleden al meerdere keren een, hoe noem je dat ook alweer… een tweedehands Dobermann? Een Dobermann die een tweede kans nodig had, een warme mand geboden. En nu ben ik dus onderdeel van dat mooie team.

Over die mand gesproken… daar wil ik het toch even over hebben. 😂

Toen ik hier kwam, stond er een mand die van de vorige dobermann was geweest. Ja, dat was een man hè… en ik ben toch echt een stukje groter! Dus lag ik meer buiten de mand dan erin. Mijn baasjes dachten: maatje groter dan maar!

Nou… dat werd dus een maatje veel groter.

Een mand in maat # # en als ik me eens lekker languit maak, steekt er nog steeds een klein stukje van mijn snuit buitenboord. Maar hé… zolang ik maar lekker lig, hoor je mij niet klagen.

Mijn baasjes zijn ontzettend gek met mij en ze kennen mij inmiddels door en door. Ze weten precies in welke situaties ik mij wel of juist niet prettig voel, wanneer ze een beetje extra moeten opletten en wanneer ik gewoon lekker mijn eigen gang kan gaan.

We zijn echt een team geworden.

Ze merkten ook dat ik soms wat stram ben. Tja… ook ik word een dagje ouder hè. Daarom krijg ik nu speciale medicatie waardoor mijn gewrichten een stuk lekkerder aanvoelen. En dat merk ik zelf ook! Ik beweeg weer een stuk soepeler en dat is natuurlijk wel zo fijn.

Dus eigenlijk kan ik maar één ding zeggen: Het gaat goed met mij. Ik ben thuis. Ik hoor erbij. En volgens mij zijn mijn baasjes minstens zo blij met mij als ik met hen. 💕

Een hele warme dobergroet van mij, Raya

Fijn weekend dobermann vrienden🐾

Dierendag in het vooruitzicht 🐶➡️🐱 Even een andere missie dan voor onze dobermanns…

Toen we op Facebook lazen dat er bij het Dierenopvangcentrum Gouda , bij ons om de hoek, dringend behoefte was aan voeding voor de katten, trok dat meteen onze aandacht.

Want met Dierendag in zicht vonden we het eigenlijk wel een mooi moment om eens buiten onze eigen dobermannwereld te kijken.

Het asiel heeft de afgelopen zomerperiode ontzettend veel katten en kittens opgevangen, waaronder ook veel met flinke medische problemen.

Natuurlijk begrijpen we als stichting heel goed dat medische zorg en onverwachte situaties grote kosten met zich mee kunnen brengen. Maar de basisbehoeften van een dier, zoals iedere dag voldoende voeding, moeten er in natuurlijk gewoon zijn!

Dat het financieel soms zo krap wordt dat er zelfs om extra voeding gevraagd moet worden, vinden wij aangrijpend. 🥺

En toen dachten de SDRN meiden, Ellen en Nicole onderling eigenlijk maar één ding: Als we iets kunnen betekenen, dan doen we dat graag.

En deze keer hebben de meiden besloten om zelf iets bij te dragen en de kattenvoeding uit eigen zak te doneren.

Onze eigen honden, onze opvanghonden en natuurlijk de honden van onze trouwe volgers komen nooit iets tekort.
Voor hen is het eigenlijk iedere dag Dierendag!

Deze actie stond dan ook helemaal los van onze stichting. Gewoon omdat het mooi is om, als je ziet dat er ergens om de hoek dieren wel wat extra hulp kunnen gebruiken, ook eens een p**tje uit te steken.

Wij zijn er als stichting namelijk iedere keer weer ontzettend dankbaar voor dat wij op steun van anderen mogen rekenen wanneer dat nodig is. Van donateurs tot sponsoren en mensen die op welke manier dan ook een steentje bijdragen aan de SDRN.

Maar voor ons gaat het om nog meer dan alleen de blikjes kattenvoer.

De SDRN heeft al jarenlang goed contact met het plaatselijke Dierenopvangcentrum Gouda En ook De Goudse Dierenarts, de dierenartsenpraktijk waar wij als stichting altijd terechtkunnen en waar zo goed wordt meegedacht over medische casussen en behandelingen, zet zich enorm in voor de dieren van het asiel Gouda.

Er wordt daar ontzettend veel goed werk verricht. Zo liep het team van de dierenartsenpraktijk onlangs vrijwillig mee aan de Singelloop om extra geld op te halen voor de knieoperatie van een kat. Gewoon omdat ook dat dier de hulp verdiende die het nodig had.

Wij vinden dat ontzettend mooi.

Want organisaties en mensen die zich iedere dag, vaak grotendeels vrijwillig en achter de schermen, inzetten voor dieren verdienen wat ons betreft ook af en toe een beetje extra steun en waardering.

En misschien is dat wel iets wat we rond Dierendag allemaal eens kunnen doen.
Onze eigen dieren staan het hele jaar al volop in de belangstelling.
Dus misschien hoeven we ze op Dierendag niet nog eens extra in het zonnetje te zetten, maar kunnen we juist eens kijken naar dieren die wat minder vanzelfsprekend op de voorgrond staan.

Dieren in een asiel, opvang of stichting. Dieren die wachten op een nieuw thuis, extra zorg nodig hebben of simpelweg afhankelijk zijn van mensen die voor hen opkomen.

Want Dierendag is er tenslotte voor alle dieren. ❤️

Kijk eens bij jou in de buurt. Misschien is er een asiel, opvang, stichting of dierenorganisatie die wel wat extra hulp kan gebruiken, nu Dierendag inzicht is.
Dat hoeft helemaal geen groot bedrag te zijn. Een klein gebaar, een paar blikjes voer, een zak voer, op welke plek dan ook, kan voor een dier een wereld van verschil maken.

En natuurlijk… mocht je hart toch net wat harder gaan kloppen voor de dobermanns, dan is een bijdrage aan de SDRN ook altijd welkom. 😉❤️
Want met honden zoals Kentho in de opvang, die onze hulp hard nodig hebben, kunnen die steun heel goed gebruiken om hen weer een stapje verder te helpen.

🐱 blikjes kattenvoer, met liefde gegeven.
Omdat ieder dier het verdient om goed verzorgd te worden. En geen enkel dier vergeten mag worden.

Ik heb baas | Mable

Op 21 augustus deed mijn bazin een aanvraag bij de SDRN om voor mij een nieuw thuis te zoeken. En nee, dat kwam niet omdat ze niet ontzettend gek op mij was. Integendeel, ik was voor haar juist extra speciaal. ❤️

Voorheen was ik namelijk de hond van haar vader. Toen hij kwam te overlijden, werden mijn bazin en ik elkaars steun en toeverlaat. Samen verdriet verwerken, samen verdergaan en vooral heel veel liefde delen. Maar soms loopt het leven anders dan je zou willen.

Mijn bazin moest lange dagen van huis zijn. Soms zat ik wel 8 tot 9 uur alleen en dat maakte ons allebei niet gelukkig. Bovendien ben ik niet zo heel veel gewend van de buitenwereld en had ik inmiddels toch flink wat verlatingsangst ontwikkeld.
En dan komt er een moment waarop je moet erkennen dat liefde soms ook betekent dat je een andere oplossing moet zoeken.

Een nieuw thuis met veel rust, weinig prikkels van de buitenwereld en baasjes die veel thuis zijn, dat was wat ik nodig had. Mijn bazin besefte heel goed dat mijn kansen daarmee een stuk kleiner werden. Maar ja, voor mij wilde ze natuurlijk alleen het allerbeste.

Toen mijn bazin telefonisch contact had met de SDRN, kreeg ze te horen: “Ja, de groep gegadigden is wat beperkter, met name omdat ze niet goed alleen kan zijn. Maar er schiet ons eigenlijk direct iemand te binnen. We gaan die straks gelijk bellen en daarna eventueel nog andere kandidaten uit ons bestand benaderen, voordat ze op de website komt. Want een beetje spoed is er wel bij; de situatie moet voor jullie allebei niet te lang meer duren.”

En zo ging de SDRN meteen aan de slag! Want soms moet je niet eerst rustig afwachten wie er op een website reageert, maar gewoon kijken of er binnen het bestaande bestand al iemand zit die misschien precies bij jou past.

Er was namelijk een stel dat na het overlijden van hun geliefde Senna, die ook via de SDRN was geadopteerd, weer openstond voor een nieuw maatje.

Maar er was één belangrijke voorwaarde: het moest klikken met hun dobermannheer Joep, verder was er eigenlijk geen eisenpakket.

Als er een klik zou zijn en iemand van de SDRN bij de kennismaking aanwezig wilde zijn, konden ze de volgende dag al langskomen, wat hun betreft.

Uiteindelijk werd de afspraak gepland op 29 augustus. En wat denk je? Alles verliep zoals gehoopt en ik mocht diezelfde dag gewoon blijven!

De eerste week: een keurige dame? Ik was redelijk rustig. Vooral heel aanhankelijk naar mijn nieuwe baasjes toe. Ik vond het heerlijk om bij ze te zijn en liet me de aandacht maar wat graag welgevallen.

Maar die Joep... tja, daar wist ik nog niet zo goed wat ik ermee aan moest. Een beetje aftasten, elkaar besnuffelen en kijken wat voor vlees we in de kuip hadden. Je weet tenslotte maar nooit met zo'n vreemde heer in je nieuwe huis.

De tweede week: Mable turbo is gearriveerd! Ik begon me steeds meer thuis te voelen en besloot dat het tijd was om meer van mijn ware aard te laten zien.

De baasjes? Die zag ik ineens niet meer staan! Joep en ik hadden wel wat beters te doen. Rennen, vliegen, spelen en door de tuin racen alsof ons leven ervan afhing.
Nou ja, spelen... ik heb ook een paar keer flink de confrontatie met meneer opgezocht. Want ja, als je eenmaal loskomt, moet je natuurlijk ook even laten weten wie je bent! En alsof dat nog niet genoeg was, besloot ik vanuit de megatuin ook nog eens door de sloot achter de schapen aan te gaan. Gelukkig heb ik geen schade aangericht, behalve dan dat iedereen zich een ongeluk schrok. Tja, ik noem dat gewoon een beetje leven in de brouwerij brengen!

Even een dipje...Mijn nieuwe baasjes moesten toch wel even slikken. “Jeetje, pfff... ze is toch moeilijker dan we hadden gehoopt!” Maar gelukkig kwam daarna het besef dat ze misschien wel een beetje te veel van mij hadden verwacht in zo'n korte tijd.

Ik moest nog wennen aan mijn nieuwe omgeving, nieuwe mensen en een nieuwe hondenvriend. En dat allemaal terwijl ik ook nog eens mijn eigen onzekerheden met me meedroeg. Dus besloten ze de touwtjes wat korter te houden en meer rust in te bouwen voor mij.

Ze pakten de artikelen over het krijgen van een herplaatser er nog eens bij:
https://dobermannrescue.me/2023/05/14/heb-of-krijg-jij-een-herplaatser/
https://dobermannrescue.me/2023/07/06/trap-nou-niet-in-de-valkuil-om-direct-teveel-te-verwachten-van-jouw-herplaatshond/

En hoewel ze die natuurlijk al kenden, kwamen ze toch weer tot nieuwe inzichten. Soms weet je iets best, maar is het fijn als je er nog eens aan herinnerd wordt. En dat is precies wat er gebeurde. Want een herplaatser heeft tijd nodig. En soms ook gewoon even wat minder vrijheid en wat meer structuur.

Bij mijn vorige bazin was ik door alle stress enorm afgevallen. En geloof me, ik ben al geen grote dame, maar door alle stress was ik inmiddels toch wel veranderd in een behoorlijk sprietige dame, met mijn heupbotjes duidelijk zichtbaar.

Maar daar wordt inmiddels hard aan gewerkt! Met mijn overheerlijke vleesmaaltijden ben ik in korte tijd al aardig op gewicht gekomen. En ik kan jullie vertellen: als er iets is waar ik geen moeite mee heb, dan is het wel lekker eten! Mijn nieuwe baasjes hoeven dus niet bang te zijn dat ik mijn neus ophaal voor een smakelijke maaltijd. Integendeel, ik help ze met alle liefde om de voerbak weer netjes leeg te maken.

En nu? Nou, ik ben er nog niet helemaal, hoor!

Ik moet nog best veel leren over mijn nieuwe leven, maar mijn baasjes ook over mij. Joep en ik moeten elkaar nog wat beter leren begrijpen en mijn baasjes ontdekken steeds meer hoe ze mij het beste kunnen begeleiden.

Maar weet je wat het mooie is? We zijn nu al ontzettend blij met elkaar!

We leren elkaar steeds beter begrijpen en ik begin ook te ontdekken dat je niet de hele dag Joep hoeft uit te dagen. Een beetje lekker op de bank hangen of gewoon zelf wat doelloos door de tuin snuffelen, is tenslotte ook een prima bezigheid. Je hoeft niet altijd de boel op stelten te zetten!

Mijn baasjes beseffen heel goed dat een herplaatser tijd nodig heeft. We rekenen dus niet meer in weken. Laten we over een paar maanden nog eens terugkijken en zien hoeveel we dan alweer geleerd hebben. Want wat vandaag nog lastig is, kan over een tijdje zomaar heel gewoon zijn.

Voor nu genieten we vooral van elkaar, van de kleine stapjes vooruit en van het steeds beter leren begrijpen van elkaar.

Lieve mensen, ik ben Mable en ik heb mijn thuis gevonden!😍

Want één ding is zeker: we zijn ontzettend blij met elkaar en dit is nog maar het begin van ons gezamenlijke avontuur!

Word vervolgd🐾

In Memoriam | Big Red 🖤

We hebben het verdrietige bericht ontvangen dat Big Red is overleden.

Op de leeftijd van 6 maanden werd hij via de SDRN geadopteerd. Ruim zes jaar lang mochten we genieten van de mooie updates en verhalen die we van jouw baasjes ontvingen. Verhalen die altijd in het teken stonden van jou.

Je werd later omgedoopt tot Big Red, want groot was je zeker! Met jouw mega sterke karakter en jouw mega grote hart was je een hond die je niet zomaar over het hoofd zag.

Het leven van jouw baasjes draaide om jou. Vooral jouw baasje was 24/7 bij je. Samen wandelen, samen trainen, samen slapen, samen kroelen. En als het vrouwtje thuiskwam van haar werk, begon er gewoon nog een grote kroelsessie en dan veranderde jij ineens in een kleine knuffelbeer.

Achter die grote, stoere verschijning zat een hond met een enorm hart. Een hond die diep geliefd was en die zijn baasjes een leven lang heeft laten voelen hoe bijzonder de band tussen mens en hond kan zijn.

Zes jaar lang was jij thuis. Zes jaar lang was jij onderdeel van alles. Van de dagelijkse wandelingen tot de kleine momenten op de bank, van samen trainen tot gewoon lekker tegen elkaar aan liggen.

En dan komt ineens dat moment waarop je afscheid moet nemen van degene die zo verweven is geraakt met je leven. Een afscheid waarvoor geen woorden groot genoeg zijn.

Run free, lieve Big Red. 🖤🌈

Je was groot in formaat, groot in karakter, maar vooral gigantisch groot in liefde.

🐾 Nieuwe update | Kentho’s verhaal gaat verder…

Hallo allemaal, daar ben ik weer!

Misschien eerst even een korte terugblik. In mijn vorige verhaal vertelde ik jullie dat ik sinds 29 augustus bij de SDRN verblijf. Bij mijn komst was al bekend dat er medisch het nodige speelde. Ik plaste ontzettend veel, stond eigenlijk de hele dag aan en kwam in het begin niet zo lekker aan in gewicht. Inmiddels weten we dat ik Giardia en een blaasontsteking heb gehad en ben ik volop bezig met mijn herstel daarvan.

Maar goed… genoeg teruggekeken, want op 25 september stond er weer een afspraak bij de dierenarts op mijn agenda.

En laten we beginnen met het redelijk goede nieuws!

Mijn bloedwaarden zijn verbeterd! De ontstekingswaardes zijn gedaald en zowel mijn rode als witte bloedlichaampjes zijn gestegen. Dat zijn in ieder geval mooie ontwikkelingen om mee te nemen.

Maar omdat ik nog steeds ontzettend veel plas en eerder een blaasontsteking heb gehad, wilden ze mijn urine opnieuw goed onderzoeken. Daarom werd besloten om een blaaspunctie te doen. Daarbij wordt de urine rechtstreeks uit de blaas gehaald, zodat deze zo zuiver mogelijk onderzocht kan worden op bacteriën.
En omdat we toch bezig waren, kreeg ik ook een echo van mijn blaas en buik.

Tja… en toen kwam er tijdens die echo ineens iets naar voren wat niemand had verwacht.🥲

De dierenarts herkende het beeld en dacht direct aan een Pelvic Bladder, oftewel een be**enblaas. Bij een reu betekent dit dat de urineblaas veel verder naar achteren ligt dan normaal en deels in het be**enkanaal ligt, in plaats van in de buikholte. Door die afwijkende ligging kan de plasbuis korter zijn en kan ook de werking van de sluitspier worden beïnvloed. Dit kan leiden tot problemen met het ophouden van urine, urineverlies of juist problemen met het goed uitplassen van de blaas.

Het lijkt hierbij te gaan om een aangeboren anatomische afwijking, maar ook dat moet nog verder worden beoordeeld. Wat deze afwijkende ligging bij mij precies betekent en of dit inderdaad de verklaring is voor mijn enorme plasdrang en plasproblemen, moet verder worden onderzocht.

De dierenarts herkende het beeld, maar gaf eerlijk aan hier zelf onvoldoende ervaring mee te hebben om ons al goed te kunnen vertellen wat dit voor mij betekent. Daarom wilde ze eerst mijn echo-beelden overleggen met een uroloog, voordat er richting het SDRN team verdere informatie of conclusies worden uitgesproken.

Ook het afnemen van mijn urine bleek daardoor nog een hele uitdaging. Omdat mijn blaas zo diep in mijn be**en ligt, was er een langere naald nodig dan normaal.

Maar weet je wat? Mijn pleegbaasjes stonden gewoon naast me en bleven bij me. Daardoor bleef ik eigenlijk best rustig en heb ik keurig meegewerkt aan het hele onderzoek.💪

Mijn pleegbaasjes waren hartstikke trots op mij. Maar eerlijk gezegd? Ik was zelf ook best een beetje trots op mezelf.

En zo zijn we vrijdag, met het weekend voor de boeg, weer naar huis gegaan. Met heel veel nieuwe vragen dus… en eigenlijk nog maar weinig antwoorden.

We moeten daarom toch echt weer even ons geduld uit de onderste la halen. Eerst moet de dierenarts de echo-beelden bespreken met een uroloog en wachten op de nieuwe urine uitslagen. We verwachten dat er een doorverwijzing naar een uroloog zal volgen. Pas daarna weten we hopelijk meer over mijn bijzondere blaas, wat dit precies voor mij betekent en welke stappen we daarna kunnen gaan zetten.

Voor de SDRN is dat wachten natuurlijk best lastig. Als je weet dat er iets aan de hand is, wil je het liefst meteen weten wat er precies speelt en vooral wat je eraan kunt doen. Maar soms moeten eerst alle puzzelstukjes op tafel liggen voordat je weet hoe de puzzel in elkaar past.

En gelukkig was er zaterdag ook gewoon even tijd voor iets heel anders! 🥳🥳

Samen met mijn pleegbazinnetje ben ik op bezoek geweest bij een ander gastgezin voor een heerlijke playdate met een stel andere dobers. Jullie snappen natuurlijk wel dat dat voor mij één groot feest was! Even helemaal geen dierenartsen, onderzoeken, echo’s of moeilijke woorden… maar gewoon rennen, ravotten, spelen en lekker gek doen.

En eerlijk is eerlijk… daar ben ik toch wel heel goed in! 😂

Dus na al die medische ontwikkelingen was het zaterdag gewoon weer even tijd om lekker Kentho te zijn. En daar heb ik met volle teugen van genoten!

Zodra we meer nieuws hebben dan gaat mijn verhaal weer verder…

Wordt vervolgd🐾

GEWOON om de week af te sluiten
Een warme groet van Bo

Hallo allemaal! Op 14 juli kwam ik in de opvang van SDRN terecht, onder de naam Bo. Nou ja, terechtkomen… Ik denk dat ze daar nog steeds niet helemaal van zijn bijgekomen! 😂

Mijn bijnaam? Tornado 2.0! En geloof me, die heb ik niet zomaar gekregen.

Mijn tijdelijke baasjes waren inmiddels ook al een beetje verliefd op mij geworden. Maar ja, wat wil je ook? Als je van Dobers houdt, dan spring ik er natuurlijk meteen uit. Met mijn enorme lieve karakter, mijn onweerstaanbare koppie en natuurlijk mijn streken. Want zeg nou zelf, een beetje trekken aan het tafelkleed hoort toch gewoon bij een gezonde dosis humor? 🤭

Nou, die humor bleek niet voor iedereen weggelegd. Toen ik online kwam, waren er dan ook voor- en tegenstanders van mijn pittige karaktertje. Ik heb heel wat reacties losgemaakt! Maar tussen al die reacties zat er eentje die er echt uitsprong.

En raad eens? Daar woon ik inmiddels alweer ruim zes weken!

Natuurlijk krijgt het SDRN-team regelmatig een update over mij. En omdat ik inmiddels alweer sinds 10 augustus op mijn nieuwe plek woon, vond ik het hoog tijd om weer eens van me te laten horen.

Tja, wat zal ik zeggen… Ik groei als kool! Mijn p**tjes worden langer, mijn lijfje groeit en mijn persoonlijkheid? Die is nog steeds van het formaatje Tornado 2.0, met een extra turbo erop!

Mijn baasjes zijn nog steeds smoorverliefd op mij. En natuurlijk laat ik ook hier regelmatig zien dat mijn trukendoos werkelijk onuitputtelijk is. Hans Klok kan nog een puntje aan mij zu**en!

Maar binnenkort staat er iets nieuws op het programma. Ik ga samen met mijn bazin naar een of andere school.

Huh? Waarom dan? Ik luister toch gewoon… Nou ja, meestal dan. En als ik even niet luister, zijn dat gewoon mijn bananenoren die spontaan in de weg zitten!

Maar nee hoor, ik hoor dat het niet alleen om trainen gaat. Het is ook bedoeld om samen bezig te zijn, elkaar nog beter te leren kennen en onze band verder te versterken.

Nou, ik ga het allemaal wel zien. Ik ben tenslotte ervan overtuigd dat ik toch de leukste van de klas ben! 😂

En wie weet, komt er binnenkort wel weer een update van mij, want met mijn avonturen zijn we voorlopig nog lang niet klaar.

Voor nu stuur ik jullie allemaal een dikke Dobergroet en een flinke lebber!

Fijn weekend dobermann vrienden🐾

In de opvang van de SDRN | Kentho
(Nog NIET beschikbaar voor herplaatsing)

Hallo allemaal, daar ben ik dan… Kentho!

Ik ben met 5 maanden oud op 29 augustus 2026 afgestaan aan de SDRN. Eigenlijk kwam ik net op het moment dat één van de teamleden op het punt stond om met vakantie te gaan. Daardoor heeft mijn verhaal iets langer op zich laten wachten dan jullie normaal van de SDRN gewend zijn.

Er stond dan wel een vakantiemelding online, maar zoals eerder verteld werd er achter de schermen gewoon doorgewerkt. En zo kreeg ik ondertussen alle aandacht die ik nodig had.

Ik ben afgestaan onder de naam Ghost, maar eerlijk gezegd vond het team al snel dat die naam helemaal niet bij mij paste. Dus werd ik omgedoopt tot Kentho. Een detail vanuit de mensenwereld hoor… mij maakt het natuurlijk helemaal niets uit. Als er maar eten, aandacht en leuke dingen tegenover staan.

Wat voor mij wel belangrijk was, merkte ik eigenlijk al heel snel: er is hier behoorlijk wat dobermann-ervaring. En dat is fijn, want zowel mijn gedrag als mijn medische verhaal vroegen om wat extra aandacht.

De SDRN wist bij mijn komst al dat er medisch het nodige speelde. Mijn vorige baasjes hadden al een dierenartstraject ingezet en er was ook al een trainer bij mij geweest. De SDRN was dus vooraf op de hoogte van mijn medische situatie en wist dat er nog het nodige uitgezocht moest worden.

Ik was namelijk nogal… ehhh… aanwezig. Bijterig, druk en eigenlijk stond ik bijna de hele dag aan. Rust? Wat is dat?

Ook plaste ik ontzettend veel. Daarvoor was ik natuurlijk al bij de dierenarts geweest. Naar het idee van de SDRN is er in eerste instantie vanuit een wat andere hoek naar mijn klachten gekeken. Omdat ik uit het buitenland ben geïmporteerd, werd de aandacht vooral gericht op buitenlandse aandoeningen die vaker worden gezien bij honden die vanuit de zuidelijkere delen van Europa komen.

Begrijpelijk natuurlijk, zeker wanneer je uitgaat van de informatie die op dat moment bekend was. Maar naar het idee van de SDRN werd daardoor minder snel gekeken naar oorzaken die ook veel dichter bij huis kunnen liggen.

Wat ze hier wel een beetje vreemd vonden, was dat er nog geen ontlastingsonderzoek naar Giardia was gedaan. Giardia wordt namelijk zeer regelmatig aangetroffen bij honden die vanuit het buitenland worden geïmporteerd en zeker bij jonge honden is het iets waar volgens de SDRN alert op wordt gekeken.

En het is een hardnekkig misverstand dat je Giardia altijd meteen aan de ontlasting kunt zien. Het is niet zo dat een hond met Giardia per definitie voortdurend diarree heeft. Klachten kunnen veel minder duidelijk zijn. Niet goed op gewicht komen, wisselende ontlasting of darmklachten en soms ook onrustig of overprikkeld gedrag kunnen aanwijzingen zijn om verder te onderzoeken.

En ja… als je naar mij keek, waren er toch wel een paar dingen die bij elkaar opgeteld reden genoeg waren om ook daar eens naar te kijken. Ik was jong, kwam uit het buitenland, kwam in eerste instantie niet lekker aan in gewicht en stond eigenlijk de hele dag aan.

Ook mijn enorme plasgedrag werd aanvankelijk vooral gezien als een kwestie van zindelijkheid. En ja, een blaasontsteking komt bij reuen inderdaad minder vaak voor dan bij teven.

Maar bij de SDRN dachten ze :“Dat kan allemaal wel zo zijn, maar met aannames kom je er niet. Meten is weten.”

Dus werden mijn ontlasting en urine onderzocht.

En jawel hoor… bingo! Er werd Giardia en een blaasontsteking gevonden. Eindelijk waren er concrete aanknopingspunten en konden we gericht gaan behandelen.

De eerste twee weken kwam ik nog niet zo lekker aan in gewicht, maar inmiddels tik ik de 30 kilo alweer aan! 💪

Op 23 september ben ik opnieuw bij de dierenarts geweest. Ondanks de antibiotica was mijn urine nog niet helemaal schoon en mijn plasgedrag in huis is nog steeds… laten we zeggen… bar en boos. 🙈

Er is ook opnieuw bloed geprikt. In mijn eerdere bloedonderzoek zaten namelijk een paar afwijkende waarden. Die lagen destijds nog een beetje op het randje van wat je bij jonge honden vaker kunt zien, dus op zichzelf was dat toen niet direct reden voor grote zorgen.

Maar omdat er ook een afwijkende nierwaarde tussen zat, vonden ze het bij de SDRN toch verstandig om nu, na een korte periode, opnieuw te controleren. Gewoon om te kijken hoe mijn waarden zich ontwikkelen en om er zeker van te zijn dat we niets missen.

Vrijdag 25 september staat er weer iets op mijn agenda: een blaaspunctie. Daarmee kunnen ze echt zuivere urine onderzoeken en, als dat nodig is, nog een kweek maken om precies te bepalen welke bacterie er eventueel nog zit en welke behandeling daarbij past.
Ook krijg ik nog een echo van mijn blaas, buik en organen.

Kortom: ik heb voorlopig nog een behoorlijk medisch programma af te werken. 🩺
Maar… en dat vinden ze hier misschien nog wel het allerbelangrijkste:
buiten al dat medische gedoe ben ik gewoon een ontzettend lieve, vrolijke en leergierige kerel!

Ik heb inmiddels geleerd dat rust ook best belangrijk is. Ik begin het schema hier al aardig te begrijpen: eten – slapen – spelen – leren – weer slapen.

En ik moet zeggen… dat gaat best goed!

Mijn tijdelijke baasjes zijn behoorlijk trots op mij. Ik leer snel, loop steeds beter aan de riem, ken inmiddels het commando zit, wacht netjes op mijn beurt en wacht zelfs keurig op het startsignaal voordat ik op mijn eten mag aanvallen.

Kijk, zo kan ik natuurlijk nog wel even doorgaan met opscheppen over mezelf.

Natuurlijk hoor ik hier ook weleens wat gemopper van mijn pleegbaasjes. Niet boos op míj hoor… eerder een beetje moedeloos.

Want ja, als je zo’n twintig keer per dag naar buiten moet om te plassen en vervolgens binnen ook nog regelmatig besluit dat de vloer eigenlijk best een prima toilet is, dan snap ik wel dat het laminaat inmiddels bijna bol staat en er geen vloerkleed meer in huis te ontdekken is.

Toch hoor ik ze daarna ook weer zeggen: “Man, we gaan er gewoon vanuit dat we dit onder controle krijgen. We doen de onderzoeken die nodig zijn en duimen keihard dat er niets ernstigs uit de vervolgonderzoeken komt die nog gepland staan.”

En eerlijk? Dat vind ik eigenlijk wel heel fijn om te horen.

Want ik ben dan misschien nog een beetje een werk in uitvoering, maar ik ben vooral een vrolijke, lieve jonge kerel die heel graag wil leren.
En ik vind het ontzettend fijn dat de mensen hier verder kijken dan alleen mijn gedrag en samen met mij op zoek gaan naar wat er echt aan de hand is.

Ik hoor ze hier dan ook regelmatig zeggen: “De mensen die jou straks mogen adopteren, krijgen toch een ontzettend leuk hondje!”
En eerlijk gezegd… daar ben ik het zelf natuurlijk helemaal mee eens.

Dus… aangenaam allemaal!

Ik ga jullie de komende tijd zeker nog meer vertellen. En daarbij hoop ik vooral dat het niet nog heel veel medische verhalen worden, maar dat we al snel mogen vertellen dat ik op zoek mag naar mijn definitieve, echte thuis.

Voor nu kun je dus nog niet op mij reageren.

Wordt vervolgd 🐾