Altera Kognicija

Простувањето како подарок што си го подаруваме себеси

Често мислиме дека простувањето е нешто што им го даваме на другите. Некој нè повредува, а ние со текот на времето одлучуваме да му простиме. Но, вистината е дека простувањето не е само за оној што нè повредил. Тоа е, можеби уште повеќе, подарок што си го даваме себеси.

Да носиш лутина е како да држиш оган во рацете, надевајќи се дека ќе го изгори оној што те повредил. Но, додека се надеваме дека другиот ќе ја почувствува нашата болка, таа продолжува да гори во нас. Полека и тивко, сè додека не сфатиме дека тежината што ја носиме најмногу влијае врз нашиот сопствен живот.

Да простиш не значи да заборавиш што се случило, ниту да го оправдаш она што некој ти го направил. Значи да одлучиш дека повеќе нема да му дозволиш на тоа искуство да управува со твојот внатрешен мир.

Кога простуваме, создаваме простор. Простор за мир, за раст, за спокој. Престануваме постојано да се враќаме на истите болни моменти и си дозволуваме да бидеме присутни во она што се случува сега. Во таа смисла, простувањето е чин на слобода. Се ослободуваме од камењата на минатото за да можеме повторно да продолжиме напред со леснотија.

Најважното е дека простувањето не значи да се преправаме дека не сме биле повредени. Напротив, значи да ја признаеме сопствената болка, но и да одлучиме дека нашата иднина заслужува повеќе од тоа да биде изградена врз она што нè повредило.

И можеби најважното е уште колку долго ќе страдаш за нешто што некој друг ти го направил?

🌿 Запознај го своето внатрешно дете

Во секој од нас живее едно дете. Дете кое некогаш било радосно, љубопитно и слободно, но и дете кое можеби се чувствувало исплашено, осамено, неразбрано или недоволно сакано.

Иако сме пораснале, дел од тие чувства, потреби и искуства продолжуваат да живеат во нас. Понекогаш се појавуваат во нашите односи, во стравот од отфрлање, во потребата постојано да им угодуваме на другите или во тешкотијата да поставиме граници.

🧩 Да го запознаеме своето внатрешно дете значи да се доближиме до оние делови од себе кои можеби долго време сме ги занемарувале.

Да се запрашаме:

🌱 Што ми недостасуваше кога бев мал/а?

🌱 Кои чувства тогаш не смеев или не знаев да ги изразам?

🌱 Што ми беше потребно да слушнам од возрасните околу мене?

🌱 Како можам денес да си ја дадам поддршката што некогаш ми недостасувала?

🎈 Запознавањето на внатрешното дете не значи враќање во минатото за да останеме таму. Тоа е можност со поголема свесност, нежност и прифаќање да го разбереме начинот на кој минатите искуства влијаат врз нашето сегашно живеење.

Не можеме да го промениме она што се случило, но можеме да го промениме начинот на кој денес се однесуваме кон себе.

🤍 Можеби токму она што најмногу ни било потребно како деца е она што денес треба да научиме да си го подариме себеси.

Често се чувствуваме уморно, не затоа што правиме премногу, туку затоа што правиме премалку од она што буди светлина во нас.

Многумина од нас ги поминуваме работните денови трчајќи од една обврска кон друга, решавајќи итни, но не и суштински важни проблеми. Постојано се обидуваме да постигнеме повеќе, да завршиме побрзо и да стигнеме до следната цел. Живееме во иднината, размислувајќи за она што треба да го постигнеме, следниот состанок, работите што сакаме да ги купиме или викендот што го чекаме.

Постојано се обидуваме да стигнеме некаде, наместо да бидеме присутни таму каде што сме. Така го пропуштаме единствениот момент што навистина ни е достапен — сегашноста.

Повеќе време поминуваме на работа отколку со луѓето што ги сакаме. А кога ќе се вратиме дома, често сме позафатени со нашите уреди отколку со оние што ни значат. Функционираме на автопилот, а потоа се прашуваме: „Зошто сме толку уморни?“ Заклучуваме дека причината е во тоа што работиме премногу.

Но, што ако проблемот не е во тоа што правиме премногу, туку во тоа што правиме премалку од она што навистина ни е важно?

Можеби не нè исцрпува најмногу тешката работа, туку отсуството на смисла во она што го правиме.

Фатиме Мефаилоска
Психолог
Едукант во гешталт психотерапија
075-434-346

Психолошката работилница за деца, предводена од психолог Фатиме Мефаилоска, вака помина!

Попладне исполнето со имагинација, цртање, игра и изразување.
Заедно учевме што се емоциите, како да ги препознаеме кај себе и како преку цртање и креативност да го изразиме она што го чувствуваме.

Еден убав, разигран и поинаков фестивалски ден.

Кој доктор според тебе е со купена диплома ? ☺️
A / B / C

На сликата имаме тројца доктори , да речеме дека се психијатри, пошто не се врти светот околу психологијата иако се ѐ психологија, но сепак еден од тројцата колеги психијатри е лажен, односно народски кажано е психијатар ама не го бива. Кој е тој според тебе ?

Што се крие позади нашето озборување?

Често можеме да се најдеме во разговори и озборувања за другите.

Озборувањето понекогаш се појавува како нешто автоматско и без некоја поголема важност, но може да носи и нешто подлабоко за нас самите.

Во тие моменти, кога зборуваме за некого, понекогаш се случува да зборуваме и за делови од себе — делови кои не сме ги препознале или прифатиле.

Проекциите можат да се разберат како оние аспекти од нас што ги забележуваме кај другите, а сè уште не ги гледаме или не ги прифаќаме во себе.

Следниот пат кога ќе се најдете во таков разговор, може само да застанете за момент и да забележите што се случува во вас додека зборувате, и да се запрашате:

„Ако ова е огледало, што гледам во него?“

#свесност #проекции #озборувања #психологија
#алтеракогниција #психолог #психотерапија
#гешталт