KANTELpunt

Boomknuffelaars: zo noemde de minister van werk enkele maanden geleden de loopbaanbegeleiders. Ik beschouwde het als een compliment, al was ik me er erg van bewust dat ze dat niet zo bedoelde.

Ach, al heel mijn leven kijk ik met verwondering naar hoe mensen steeds verder verwijderd raken van zowat alles wat hen tot mens maakt en wat hen letterlijk 'in leven' houdt. Dat WIJ NATUUR ZIJN, lijken we echt collectief te ontkennen.

Voorbije jaren maakte die verwondering plaats voor boosheid, colère zelfs, die ik met moeite voor mezelf kon houden. Achter die colère zat echter een immens verdriet: ik kon het gewoon niet meer aanzien, de ecocide, het biodiversiteitsverlies, de klimaatontwrichting en vooral de ONTKENNING daarvan, het schrijnende gebrek aan verantwoordelijkheidszin en daadkracht om in te grijpen, toen dat nog wel kon...

Als voorvoeler en systeemdenker zag ik altijd al sneller dan anderen mogelijke gevaren van een bepaalde situatie, van bepaald gedrag. En wat ik al heel mijn leven zie gebeuren, is dat we als mensheid het leven zelf ontkennen.

Toen ik eindelijk het verdriet dat ik daarbij voelde durfde toe te laten, gebeurde er iets bijzonders: ik ontdekte dat ik te veel van het leven houd om het zomaar in de waagschaal te leggen of te laten leggen. Vandaar dat vuur in mij, dat het wil opnemen VOOR het leven.

Ik kwam er ook achter dat er vele manieren zijn om dat te doen en dat velen dat ondertussen met mij doen.
Werkelijk iedereen KAN op zijn manier bijdragen, zonder de uitdaging waar we voor staan te minimaliseren.

We trokken recent al een RODE lijn en we trekken steeds vaker REGENBOOGLIJNEN. Welnu, we kunnen ook EEN GROENE LIJN trekken. Of beter nog, een GROENE CIRKEL, zoals de levenscyclus zelf ook een cirkel is.

De inspiratie daartoe vond ik in deze prachtige boom, wiens sapstroom ik kon horen toen ik mijn oor ertegen te luisteren legde.

Ik ga goed zorg dragen voor mezelf, elkaar en al wat leeft op onze planeet. En ik nodig jou actief uit om hetzelfde te doen. Alsof je leven ervan afhangt.

Hoe ervaar jij de zomer tot nu toe?

💚 als een tijd van vertragen, genieten, opladen en herconnecteren met wat en wie er echt toe doet?
👀 als een tijd van ontdekken, op zoek gaan naar uitdaging, avontuur, andere horizonten en perspectieven?
🤕 als een confrontatie met de behoeften van je lichaam na te veel negatieve stress en overbelasting, voelbaar omdat je de eerste dagen van je vakantie ziek werd?
🔥 als een confrontatie met de staat van de wereld, omdat je terechtkwam op plekken waar de klimaatontwrichting zich nog harder laat voelen dan hier?
😵‍💫 als een professioneel uitputtende periode, omdat zovelen niet op post zijn en jij het schip mee drijvend probeert te houden?
⁉️ of nog anders, misschien als een combinatie?

Laat me jou voor het vervolg van de zomer dan de innerlijke rust toewensen om te aanvaarden wat je vandaag nog niet kan aanvaarden. Laat me ons allen de moed toewensen om te veranderen wat we kunnen veranderen én de wijsheid om het verschil tussen beide te leren zien...

Dit helpt mij daarbij:

Al 10 jaar is levensloopbaancoaching - levensloopcoaching + loopbaanbegeleiding - mijn vakgebied. Senior kenniswerkers die mij inschakelen, beschouwen 'meer werkgenegenheid ervaren' zelden als einddoel, eerder als element binnen een ruimer persoonlijk groeiproces waar ze een onafhankelijk klankbord en een stappenplan bij kunnen gebruiken.

De meesten willen PREVENTIEF stilstaan bij hoe zij het tweede deel van hun leven willen beleven, welk aandeel 'werk' daarin mag spelen en hoe ze dat werk dan best vormgeven. Niet zelden omdat ze bezorgd zijn over de wereld die ze nalaten aan hun kinderen en hun verantwoordelijkheid daarin voor de volle 100% willen opnemen: niet meer, maar zeker ook niet minder.

Sinds 2016 heb ik zo honderden superbevlogen en betrokken beroepsactieve professionals in alle discretie en op hun eigen initiatief begeleid. Allen werkten zij graag, hard, met hart en ziel, ook wanneer ze rechtkrabbelden na minder fijne ervaringen, of zich staande moesten houden onder grote druk. In die situaties werkten we CURATIEF, met oog op het voorkomen van herhaling van dergelijke scenario's.

Ik mocht opvallend veel systeemdenkers, leefwereldverbeteraars en procesveranderaars in mijn praktijk verwelkomen. Kritische denkers, zorgers en diepe voelers met een vurig verlangen waarde toe te voegen en impact te hebben in een wereld die verandert met een rotvaart.

Kwamen ook bovengemiddeld vaak voor: wijze en grijze vrouwen, pioniers, workaholics, hoogsensitieven en hoogbegaafden, introverten en ambiverten, beelddenkers, creatieve generalisten, verbinders en bruggenbouwers, mensen die verkiezen om 'niet in the spotlights' te staan, maar achter de schermen - liefst als 'nr 2' - van onschatbare waarde te zijn.

Zo waak ik al 10 jaar mee over het MENSENRECHT dat 'werken' is en vooral moet blijven: KRITISCH voor het veld dat we arbeidsmarkt noemen, GEBOEID door de dynamieken en wat er allemaal aan het verschuiven is en bovenal GEPASSIONEERD door de mensen die dat veld bevolken.

Hopelijk mag ik daar nog 'ns minstens 10 jaar bijdoen...

Stilstaan is NIET altijd gelijk aan achteruitgaan...
Soms is stilstaan zelfs broodnodig, om van perspectief te kunnen wisselen. Als solopreneur nemen we zelden die tijd: we willen er altijd staan voor onze klanten, voor onze zaak.

Maar zo 'worden' we op den duur geleefd. En gaan onze eigen gezondheid en relaties, maar ook onze zaak en onze klanten daaronder lijden.

Vermijd dit scenario door preventief te investeren in je eigen mentaal welzijn. Want als solopreneur ben je maar zo goed als jij je voelt. En ondernemen is zo al uitdagend genoeg, toch?

Beste zelfstandige, deze is voor jou: Stilstaan is NIET altijd gelijk aan achteruitgaan...

Kantelen van ego naar eco, dat gaat over ZORG DRAGEN: voor onszelf én voor elkaar én voor alle andere leven op onze mooie planeet.

Daar zit een heldere strategie van 'gedeeld eigenbelang' achter: als het met (leven in mijn) mijn omgeving niet goed gaat, dan gaat het met mij ook niet goed, want dan leef ik constant in angst rond hoe lang 'mijn omgeving' voor mij een veilige plek zal blijven.

DAT is geen leven, dat is 'overleven'. En zo'n overlevingsmodus kost bakken energie, voedt onderling wantrouwen en doet ons broodnodige tijd verliezen om de grootste uitdagingen van dit tijdsgewricht aan te pakken. Meer over weten?

Voel jij dat het anders MOET, op je werk, in de wereld? Op wie wacht je dan, anders dan op jezelf?

Je kan jezelf heel lang vertellen dat ‘het nu eenmaal niet anders kan’. Tot je je realiseert dat je jezelf al die tijd iets hebt wijsgemaakt of hebt laten wijsmaken. En dat je daar nu echt te oud voor bent…

Check www.kantel.be voor inspiratie... Levensloopbaancoaching zorgt voor zelfinzicht en zelfvertrouwen, richting en rust wanneer je vastgelopen bent in je leven of werk...

Kantelen van ego naar eco: soms ziet dat er zo uit:

Ik tel mee... — Ilse Schorrewegen Post by Ilse Schorrewegen

Aandacht is het mooiste geschenk dat je iemand kan geven, dus als jij nog op zoek bent naar een origineel cadeau om te vragen voor jezelf, of om te schenken aan iemand anders, denk dan 'ns aan een bijdrage aan een coachingssessie bij KANTELPUNT.
Klik op de link om zo'n bon te bestellen:

Al aan coaching gedacht als kado-idee? Aandacht is het mooie geschenk dat je kan schenken, ook aan jezelf...

"Als ik mij opnieuw verbind met de fierheid over mijn prachtige beroep als loopbaanbegeleider, met de tevredenheid van mijn klanten over de kwaliteit en de diepgang van mijn dienstverlening, welke toekomst wil daar dan ontstaan?"

Zin om daar mee bij stil te staan collega? Laat het mij weten. Delen mag...