Yogatwork

De overgang naar het Metaal-element ondersteunen we al een tijdje op de yogamat… en thuis doe ik dat ook heel eenvoudig in de keuken. 🍂

In mijn Yinlessen werken we rond de herfst en het Metaal-element, met extra aandacht voor de Long- en Dikke Darmenergie.

Thuis vertaal ik diezelfde seizoensbeweging graag naar kruiden en voeding.

Vandaag staat er een warm herfstdecoct op het vuur met verse vijg, peer, Griekse bergthee, kardemom, kruidnagel, rozemarijn en tijm. 🌿

Binnen de TCM wordt vijg onder andere gebruikt om de Long te bevochtigen. De warme, aromatische kruiden passen mooi bij de koelere dagen en geven het geheel die heerlijke kruidige herfstsmaak.

Op de mat via beweging, adem en verstilling.
Thuis via kruiden, warmte en voeding.

Andere manier, dezelfde intentie: het lichaam ondersteunen in de overgang naar de herfst. 🍂

De zomerstilte zit nog een beetje in mijn lijf… en tegelijk begint het alweer te kriebelen om samen de mat op te gaan.

Mijn nieuwe lessenrooster (vanaf 14 september) telt 19 momenten per week. Van Pilates en Ashtanga, waar we kracht en focus opzoeken, tot Hatha, Yin en stretching, waar er ruimte ontstaat om te verzachten, te ademen en opnieuw te voelen.

Negentien lessen klinkt misschien als een volle agenda — en dat is het ook 😉 — maar voor mij zijn het vooral negentien kleine momenten waarop ik via iets heel eenvoudigs wat licht mag doorgeven. Soms door beweging. Soms door stilte. En vaak gewoon door je eraan te herinneren dat je lichaam allang weet wat het nodig heeft.

Je vindt me dit seizoen bij Jims Hoogstraten, Kapellen en Schoten, bij Fitopia en bij Sportoase Hoogstraten.

Swipe voor het volledige rooster.
Waar ontmoeten we elkaar op de mat? 🌿

Als het stroomt, dan stroomt het…

Dus tussen genieten, zon en gewoon wat rondkijken,
sijpelen de eerste ideeën voor de nieuwe lessen alweer mijn notities in.

Niet omdat het moet.
Wel omdat er ruimte is waarin het zomaar mag ontstaan.

En eerlijk: een beetje lesvoorbereiding tussen de olijfbomen, lavendel en cactussen…
da’s toch ook vakantie. 😏🌿

❤️

De lotus groeit niet op een plek die eerst helder en rustig is.

𑁍

Ze wortelt in de modder.
In water dat troebel mag zijn.
En beweegt van daaruit, stilaan, naar het licht.

Misschien is dat precies wat ze ons herinnert:

dat groei niet pas begint wanneer alles opgelost is.
Niet pas wanneer je antwoorden hebt.
Niet pas wanneer het leven weer overzichtelijk voelt.

Soms groeit er al iets terwijl je het zelf nog niet kunt zien.

Onder de oppervlakte.
In stilte.
Geworteld in precies datgene wat zwaar voelde.

Ik eindig mijn yogalessen vaak met de woorden:

May you live like a lotus, at ease in muddy water.

Voor mij betekent dat niet dat de modder er niet mag zijn.

Wel dat ze je niet hoeft tegen te houden.
Dat je ook midden in wat troebel voelt iets zachts kunt bewaren.
Iets dat blijft ademen.
Iets dat groeit.

🪷

Niet elke beweging vraagt meer.

Meer diepte.
Meer kracht.
Meer controle.
Meer vorm.

Soms vraagt je lichaam iets anders.

Een kleinere beweging.
Een zachtere versie.
Een pauze.
Een ademhaling langer wachten.

Niet omdat je minder doet.
Maar omdat je eerlijker luistert.

Je lichaam is niet elke dag hetzelfde.
En jij hoeft ook niet te doen alsof.

Wat gisteren open voelde,
kan vandaag om zachtheid vragen.

Wat vorige week vanzelf ging,
kan vandaag net iets te veel zijn.

En dat is geen stap terug.

Ook daar zit wijsheid.
Ook daar zit beweging.
Ook daar spreekt je lichaam.

Vandaag mag je bewegen met het lichaam dat er is.

Niet met het lichaam van gisteren.
Niet met het lichaam dat je denkt te moeten hebben.
Niet met het lichaam dat iets moet bewijzen.

Alleen dit lichaam.
Vandaag.

Soms landt dankbaarheid heel zacht.

Niet als groot vuurwerk.
Niet omdat alles ineens opgelost is.

Maar als een ademhaling die wat dieper zakt.
Als schouders die merken dat ze iets minder hoeven dragen.
Als je lichaam ontspant en je pas dan beseft hoeveel spanning je eigenlijk met je meedroeg.

De voorbije weken heb ik veel kleine stapjes gezet.
Niet altijd groots.
Niet altijd zichtbaar.
Maar wel écht.

En vandaag voelde ik opnieuw hoe belangrijk dat is:
niet alles ineens moeten dragen.
Niet alles tegelijk moeten oplossen.
Maar stap voor stap ruimte maken.

Voor vertrouwen.
Voor eenvoud.
Voor een beetje meer adem.

Soms is dankbaarheid gewoon dit:
voelen dat het even lichter mag.

Je lichaam fluistert meestal eerst.
Ook op reis.

Een buik die even protesteert.
Een hoofd dat oververhit raakt of overloopt van prikkels.
Een huid die wat extra zachtheid vraagt na zon, wind of zee.
Een lichaam dat onderweg soms wat tijd nodig heeft om te landen.

Voor die kleine vakantie-ongemakken maakte ik een compacte gids met natuurlijke helpers voor onderweg.

Geen halve kast vol “voor het geval dat”.
Wel een paar bewuste middelen die op meerdere manieren inzetbaar zijn.

Zacht. Praktisch. Eenvoudig mee te nemen.

Natuurlijk, mee op reis staat gratis voor je klaar via deze link: bit.ly/4vnR3lR

Zonnegroetjes,
Natasha 🌿

Na de volle maan keert er weer wat zachtheid terug.
Niet als verlies.
Eerder als ruimte.

De maan wordt kleiner,
maar de zomer blijft gewoon.

Misschien is dit zo’n moment
waarop je niet meteen iets nieuws hoeft te starten.

Maar gewoon even mag voelen:
wat mag eenvoudiger?

Een verwachting.
Een afspraak.
Een gedachte die blijft terugkomen.
Een spanning die zo gewoon werd
dat je bijna vergeet dat ze er is.

Soms wordt het lichaam niet rustiger
omdat we méér doen voor onszelf.

Maar omdat er gewoon
één ding minder mee hoeft.

Minder ruis.
Meer adem.

Wat mag deze week lichter worden?

Soms kijk je naar kunst.

En soms lijkt kunst terug te kijken.

Niet op een grote, luide manier.
Eerder stil.
Schuin.
Alsof er iets in het beeld iets in jou herkent.

Een houding.
Een blik.
Een opening.
Een grens.
Een stuk schoonheid dat niet netjes uitgelegd wil worden.

Ik hou van kunst die niet meteen antwoord geeft.

Kunst die iets opent.
Die vragen stelt zonder ze op te dringen.
Die je even uit het snelle kijken haalt.

Misschien raakt kunst mij daarom zo.

Omdat ze, net als yoga, niet altijd via woorden werkt.
Maar via energie.
Via gevoel.
Via verwondering.
Via iets wat je niet helemaal kunt vastpakken, maar wel kunt voelen.

Soms is kijken ook een vorm van luisteren.

Naar een beeld.
Naar jezelf.
Naar wat even stilvalt.

🎨

Daglelies.

Alleen al de naam vind ik mooi.

Een bloem die niet vraagt om te blijven.
Die niet probeert langer te bloeien dan haar tijd.
Die gewoon opent wanneer ze opent.

Vol.
Warm.
Aanwezig.

En daarna weer zacht verdwijnt.

Misschien is dat ook een zachte les voor de zomer.

Niet alles hoeft vastgehouden te worden om echt te zijn.
Niet alles hoeft lang te duren om waardevol te zijn.
Soms is iets precies genoeg, juist omdat het er nu is.

Een bloem.
Een ademhaling.
Een moment op je mat.
Een stilte tussen twee gedachten.

Ook dit moment
is een plek om te landen.

🌼